fēng yǔ jiān xún jì zhī yǐ xuě zuò xī méi tàn
风雨兼旬继之以雪作惜梅叹

zhì bǎo héng dào jīng lù rén, míng zhū bái bì tiān bù zhēn.
至宝横道惊路人，明珠白璧天不珍。
fēng tāo xuě nüè yǔ gèng dǎ, wěi zhū suì bì tóng ní chén.
风饕雪虐雨更打，委珠碎璧同泥尘。
tiān shēng rén cái yuàn bù yǐ, tiān yì hé xīn jí yú ěr.
天生人材怨不以，天亦何心及于尔。
bù rán míng zhū bái bì dāng ài xī, rěn shǐ piāo líng zhì yú cǐ.
不然明珠白璧当爱惜，忍使飘零至于此。

展开