wāng zhí qīng xiàng zhāo yǐ bìng shuǎng yuē yīn chéng zhuō jù bìng chéng zǐ dà
汪直卿相招以病爽约因成拙句并呈子大

yī shēng tí jué luò hóng xī, shì wèn chūn yú jǐ xǔ shí.
一声鶗鴃落红稀，试问春余几许时。
duō xiè jiā zhāo pín bo rì, zì cán shuāi pèi què qiān qī.
多谢佳招频卜日，自惭衰配却愆期。
dàn néng yǒu jiǔ kěn liú kè, mò hèn wú huā kōng zhé zhī.
但能有酒肯留客，莫恨无花空折枝。
yì xià lǎo chán wú yàng fǒu, kě tóng tán xiào yī kāi méi.
邑下老禅无恙否，可同谈笑一开眉。

展开